Może to i dobrze – będę miał coś, jak złapie mnie impotencja intelektualna

Dzisiaj chciałem pogadać o zajęciach socjotechnicznych dających w efekcie nawał chętnych do zdjęć modelek.

Jako, że sam do niedawna miałem problem z chętnymi do zdjęć dziewczynami (a  dziś mam problem z ich nadmiarem) – postanowiłem podzielić się swoim doświadczeniem

Potrzebne są zaledwie dwie rzeczy:

- gotowe zdjęcia i mnóstwo znajomych I jeszcze znajomi tych znajomych i… ich znajomi

Skąd wziąć gotowe zdjęcia ? Łatwiej jest, jeśli fotografuje się w grupie. Wtedy gotwych zdjęć jest więcej, a sława poprzedza Cię w całej okolicy. Ciebie i Twoją grupę. Ale można też fotografować wszystko, co się rusza (albo i nie) i chwalić się swoimi fotografiami. Bywać na imprezach masowych, zapraszać się na imprezy tylko dla znajomych… i fotografować. A każdej fotce poświęcać całe serce i możliwości. Prędzej, czy później, Twoje zdjęcia pojawią się w albumach i na ścianach domów (raczej wewnątrz, niż na zewnątrz). Prędzej, czy później – Twoi znajomi poproszą Cię o sfotografowanie swoich pociech lub siebie samych

Prędzej, czy później (cierpliwość wkazana), Twoi znajomi pokażą te zdjęcia swoim znajomym. Dobrze by było, gdyby znajomi Twoich znajomych byli Twoimi znajomymi. Wtedy na pewno poproszą Cię o podobne zdjęcia. A nawet lepsze (każdy chce mieć lepsze zdjęcia, niż jego znajomi…)

Skąd wziąć na tyle dużo znajomych, by  okazali się znajomymi właściwych znajomych ? I to są właśnie tak zwane zabiego socjotechniczne Uśmiechamy się do wszystkich napotkanych osób. Nawiązujemy kontakt (żony marudzą… niestety…), nawiązujemy znajomości i poznajemy charaktery…

A potem patrzymy, jak coraz więcej osób chce się sfotografować przed naszym obiektywem

Mnie socjotechnika zajęła 4 lata – więcej, niż miłość do fotografii. Po prostu lubię to. Mam ogromną ilość znajomych. Uśmiecham się do ludzi, zagaduję, poznaję, zaprzyjaźniam się. NIE PO TO, żeby nagabywać przyszłe klientki i modelki. Po prostu lubię poznawać nowych ludzi. Ja wogóle lubię ludzi.

Ale dzisiaj procentuje to kolejnymi zgłoszeniami do sesji.

Sympatia do WSZYSTKICH ludzi to jest rzecz, która procentuje i wraca. Sympatia, przyjazność, bezinteresowne zainteresowanie. To jest to, co procentuje nie tylko w fotografii.

Myślę, że ktoś, kto nie kocha ludzi – jacykolwiek by nie byli – nigdy nie znajdzie dobrego  modela. Ale do tego trzeba też uznać za godnego modela samego siebie. Pomimo wielkiego mięśnia piwnego i innych niedokonałości.Trzeba umieć być sobą po obu stronach obiektywu…

Ale to już opowieść na zupełnie inny  – dozwolony od lat osiemastu – felieton. I znowu esej o prawdach będzie musiał poczekać

Mam tylko nadzieję, że nie tylko osoby fotografujące, pojęły, o co mi chodzi… Kochajmy ludzi. Tacy, jacy są.

Szczególnie, jeśli są inni, niż my sami…

Z pewnością niektórym z Was przyda się on bardziej, niż esej o prawdach (o czym następnym razem)

W życiu każdego zaangażowanego fotografa przychdzi taki moment, kiedy zobowiązuje się on do rzeczy, nad którymi nie ma bezpośredniej kontroli. Kiedy próbuje zebrać w jednym miejscu kilka różnych osobowości – fotografów, modelki, asystę… I to nie w swoim własnym miejscu.

Tak właśnie zdarzyło mi się ostatnio. Mam modelkę. Wybrałem 3 fotografów z większego grona. Zorganizowałem makijażystki i stylistkę. Dograłem studio.

I kiedy już wszystko wydawało się dopięte na ostatni guzik… zaczęło się pruć…

Okazało się, że zbyt wiele rzeczy niezależnych ode mnie przyjąłem za pewnik. Okazało się, że radzę sobie tylko z jedną niewiadomą (brak niewiadomych mnie rozleniwia, a więcej, niż jedna – paraliżuje). Okazuje się, że tak prosta rzecz, jak fotografia, potrafi rozłożyć na łopatki nawet najbardziej misterny plan.

Okazało się, że nie jestem dobrym koordynatorem. A może tylko jestem zbytnim optymistą. Pewne kwestie organizacyjne – na pozór proste i oczywiste – zaczęły mnie przerastać.

Gdzieś obok mojego zamiłowania do fotografii i obok mojego biurwizmu pojawiły się zupełnie nowe problemy. Zupełnie nowe.

Nie wystarczają już bardzo szerokie znajomości, ciężka praca socjologiczno-społeczna na rzecz pozyskiwania nowych modelek i nabyte umiejętności fotograficzne (wrodzonych nigdy nie miałem). Brakuje czegoś jeszcze. Brakuje zmysłu organizacji przestrzennej, wielowymiarowej.

Wziąłem sobie na łeb więcej, niż potrafię ogarnąć….

I wiecie co ? Doprowadzę to do szczęśliwego końca. I jeszcze będę się z tego śmiał. I jeszcze będę z tego dumny.

Ta sesja się odbędzie i będzie NIESAMOWITA. I następne też. Choćbym miał spuchnąć, a nawet zdechnąć. Bo to MNIE KRĘCI.

Kornik mnie tego nauczył – nie ważne, czego się ludzie spodziewają. Ważne, żebyś osiągnął to, co chcesz. I żeby oni też osiągnęli to samo. Trzy razy się potkniesz, glebę zliczysz i pośmiewisko powszechne, ale w końcu dojdziesz… choćby i na Golgotę… ale dojdziesz. Tylko trzeba koncentracji. Skupienia na tym, gdzie chcesz dojść.

Nie bez przyczyny KGP ma już za sobą wystawę fotograficzną, publikacje w prasie i materiał filmowy.

UPÓR i koncentracja – to rzeczy, które prowadzą tylko na przód. Tylko do celu….

Nawet takich niekonsekwentnych wariatów, jak ja.

Za tydzień będę miał taką sesję zdjeciową, o jakiej marzyłem pół życia. A Wy ??

Kaźmierz 29.07.2009

Anonsując w moim poprzednim wpisie całą masę tematów trochę się rozpędziłem …

Będzie tylko o portrecie takim, jakim chciałbym sam mieć i umieć zrobić. No, może jeszcze zmieszczę coś o świetle…

Oglądam wiele zdjęć portretowych w sieci. Wiele z nich jest naprawdę pięknych. Zastanawiam się – dlaczego. Co sprawia, że portret przemawia ?

Jest w KGP ktoś, kto o portrecie wie znacznie więcej, niż ja – to Roman K.  Jego portrety mają wiele z „tego czegoś”, czego portretom potrzeba.

Ale to mój felieton i

moja wizja portretu

Na pewno nie ma dobrego portretu bez dobrego światła. Dobre światło to takie, które oświetla modela w miarę równomiernie, nie uwydatnia worków pod oczami i nie powoduje efektu „świecącego nosa”. To takie światło, w którym ani cienie, ani blaski nie uzyskują przewagi.

Takie światło najłatwiej zapewnić sobie w atelier. Ale można też w plenerze – za pomocą blendy, parasolki, czy dodatkowej lampy.

Oczywiście pomijam eksperymenty typu „low key” (przewagę mają cienie, a sylwetka rysowana jest nielicznymi przebłyskami światła), czy „high key” (tu z kolei wszystko jest bardzo jasne, a postać rysowana jest nielicznymi cieniami) – to tematy na osobną zabawę aparatem i słowem.

Jeśli już jesteśmy przy świetle – słońce jest w miarę neutralne. Podobnie lampa błyskowa i oświetlenie studyjne. Ale już oświetlenie jarzeniowe (jarzeniówki i żarówki energooszczędne) jest ewidentnie niebieskie, a zwykłe żarówki – żółte. O ile fotografujemy przy jednym typie światła, da się z tym jeszcze coś zrobić (choćby balansem bieli aparatu lub aplikacji, w której obrabiamy zdjęcie). Jeśli jednak na planie wymieszamy rodzaje światła (a zdarzyło mi się to) – KASZANA. Pół portretu jest żółte, a pół niebieskie. I nic się z tym już nie da zrobić…

Wreszcie nadchodzi

obróbka

To, co mnie najbardziej kręci.

Dobrze zrobione, ostre i kontrastowe zdjęcie ma jedną wielką wadę – bezlitośnie pokazuje każde przebarwienie skóry, każdą skazę, każdą zmarszczkę. I choć zdjęcie można uznać za udane pod kątem oświetlenia, to jednak nie jest to prawdziwy portret – pokazuje zbyt wiele prawdy o naszym modelu. A powinien upiększać…

Dlatego staram się twarz minimalnie rozmywać (może być gotowa opcja „rozmycie”, ale ja wolę retusz opisany jako „rozsmarowanie” – pozwalający rozmywać dowolne punkty z dowolnie wybraną siłą).

Jedyną częścią twarzy, której nie rozmywam, są oczy. Je z kolei dodatkowo wyostrzam. Są przecież – wedle poetów – zwierciadłem duszy.

To oczywiście nie jest żaden poradnik, czy tutorial. Sam dopiero uczę się tej trudnej sztuki (co mnie bardzo kręci). Ale chciałbym umieć pokazać wewnętrzne piękno modelki, czy modela, a nie tylko zewnętrzne. I powoli zaczynam rozumieć, o co w tym biega. A technika zdjęcia ma w tym przypadku niebagatelne znaczenie…

Alex

Kaźmierz 24.07.2009

Dzisiaj krótko i poza tematem, którym chciałbym się – z ogromną przyjemnością – podzielić z wszystkimi. Zamiast tego, muszę się z Wami podzielić – zupełnie bez przyjemności – garścią bardzo gorzkich przemyśleń.

Rzecz dotyczy miasta w Polsce (Wolsce ??) o ogromnym potencjale. Miasta, w rozwój którego prywatni przedsiębiorcy wkładają ogromny wysiłek, którego mieszkańcy starają się toczyć przyzwoity żywot.

Las... sam las... puszcza właściwie

Prezydent onego miasta odbywa pielgrzymki do kilkunastu obcych krajów rocznie, strażników miejskich wyzywa od… męskich organów, za obowiązujące prawo uznaje dzienniczki siostry Faustyny, a za największy sukces intronizację wiadomo Kogo na wiadomo Kogo. Kasy i czasu na remonty w mieście już jakoś nie wystarcza…

Foty wraz z moimi komentarzami można zobaczyć w galerii

Staram się nie bywać okrutny w swoich felietonach, ale tym razem nie potrafię się powstrzymać.

Kiedy obsmarowałem swoimi zdjęciami i komentarzami Lublin – był to swego rodzaju auto-sarkazm. Podoba mi się to miasto – ma swój klimat, a ludzie i władze próbują, w miarę swoich możliwości, równać do lepszych.

HollyŁódź

to zupełnie inna bajka. Co z tego, że położona w samym centrum Polski (Wolski ??) Co z tego, że ludność tu pracowita, ambitna i z pomysłami ? Co z tego, że okolice piękne ? Co z tego, że ma bogate tradycje przemysłowe i handlowe ?

Prezydent, Jerzy „Kropa” Kropiwnicki postawił na własne pielgrzymki do obcych krajów, na promocję własnej osoby, a za wzór cnót Samorządowca stawia siostrę Faustynę (nie mam nic przeciwko s. Faustynie, ale co to ma wspólnego z samorządowością i gospodarnością ?? ).

Za szczyt ambicji stawia sobie ogłoszenie Królem Polski Jezusa z Nazaretu. To może by księciuniami Wolski ogłosić Buddę z Indii, Zaratustrę z Persji, Ozyrysa z Egiptu, Quetzalcoatla z Meksyku… Niektórzy z nich też umarli za swój lud, a potem zmartwychwstali. Tyle, że te ich ludy wraz se swoimi religiami dawno już przeminęły, ludziom nie żyło się przez to dostatniej, a nawet nie dostali „żytniej”

Państwo i religia przy jednym…. biurku to nie jest dobry pomysł. Szczególnie, jeśli Państwo oddaje lekką ręką pieniądze i majątek koryfeuszom religii nie dostając nic w zamian…

Ale nie o tym miało być.

Do HollyŁodzi wybrałem się w sumie całkiem przypadkiem i – jak zwykle – na bardzo krótki czas.

Region już z daleka witał nas przepięknymi chmurami, ale potem… moja wiedza o gospodarzach regionu nie tylko się potwierdziła, ale nawet przerosła moje najczarniejsze oczekiwania.

Zobaczyłem tylko kilkanaście ulic. Z okien samochodu zdążyłem zrobić tylko kilka zdjęć. Wielu innych – z czystej litości dla mieszkańców regionu – nie zrobiłem.

WSTYD

dla włodarzy, dla władz – tak zapuścić tę piękną i gospodarną krainę…

Choć nie zamawiam pięciu piw jedną ręką – jestem Polakiem patriotą. Wstyd mi i żal.

A co to ma wspólnego z fotografią ? WIELE, bardzo wiele. Bo dla mnie ten kraj jest jednym wielkim – najczęściej pięknym – plenerem. Chciałbym sławić piękno swojego kraju lub choćby starania władz poszczególnych samorządów. Tym razem się NIE DA.

Zapraszam do obejrzenia i skomentowania tych kilku skromnych zdjęć naładowanych nie mniejszym ładunkiem ekspresji, niż niniejszy artykuł…

Zbulwersowany Alex

.

Alex wedle Słowiczka - znowu...

.

.

.

P.S.

W następnym felietonie będzie o portrecie, warunkach zastanych i stworzonych oraz o retuszu zdjęć. Zdecydowanie bliżej fotografii i o niebo optymistyczniej.

Kaźmierz 22.07.2009

Długo nie mogłem zrozumieć,

O CO WŁAŚCIWIE CHODZI ?

Skoro to – jak mi w końcu mądrzejsi ode mnie wytłumaczyli – PLENER fotograficzny, to po co zaraz robić takie halo ?? Dwa, a nawet trzy razy w miesiącu wychodzimy na plenery i jakoś nikt hałasu o to nie robi. W każdym razie nie aż taki…

I znowu musieli mi tłumaczyć (Czy ja jakiś ciemny jestem ? Niekumaty ?), że to

OGÓLNOŚWIATOWY SPACER FOTOGRAFICZNY

podczas którego na całym świecie o zbliżonej porze wychodzą w plener dziesiątki, a może nawet setki tysięcy ludzi.

O ! To już jest naprawdę dobry powód do hałasu.

Na czymś takim z całą pewnością warto się pokazać !!

świat widziany dwutorowo...

I co z tego, skoro akurat w TYM terminie miałem być w zupełnie innym miejscu ? Nie tylko ja. Jeszcze Słowiczek, Jamajka i Admin.

W innym, ale… właściwie razem (Słowiczek, Admin i ja z jednej, a Jamajka – z drugiej strony). I do tego przysłowiowy „rzut beretem” od Kołobrzegu. Co było dalej – nietrudno się domyślić…

NA MIEJSCU

poznaliśmy ciekawych ludzi. Artystów – rzec by można. Ale – co nam, zrzeszonym w KGP, wydało się absolutnie NIEDORZECZNE – nie współpracujących ze sobą w żaden sposób !

Chyba każde z naszej czwórki zadało to pytanie „tubylcom” – czy chodzicie razem na plenery ?

Oni nie chodzą razem ! Każde z nich działa samodzielnie i.. samotnie. DZIWNE… Choć może indywidualności wolą indywidualne działanie (indywidua niby też, ale zazwyczaj z gorszym skutkiem…)

Każde z nich jednak posiada jakiś swój dorobek, którym chwali się (całkiem zasłużenie) w sieci. I myślę, że

WARTO ZOBACZYĆ

ich strony: Maciek – prowodyr PW w Kołobrzegu, Człowiek Legenda – zgryźliwy, ale wielce utalentowany Canonik, Wiesiek – fotograf kablowy, Karol – fotograf prasowy, Adam – analog (on naprawdę fotografuje wyłącznie na filmach !! Ale za to jak !) i jeszcze Marzena z Sarbinowa (niestety – na swojej stronie pokazuje jedynie pokoje do wynajęcia).

[za linki dziękuję Jamajce, która je skrupulatnie zebrała i obdarowała wszystkich naszym linkiem]

ATMOSFERA

od pierwszej chwili była doskonała. Mimo że widzieliśmy ludzi po raz pierwszy (i pewnie także ostatni) w życiu – nie było żadnego dystansu, czy prób pokazania, kto tu naprawdę wie, co robi.

Doskonała była także ta związana z warunkami atmosferycznymi – mieliśmy naprawdę ładne niebo i równo rozkładające się światło (co nie przeszkodziło mi przepalić kilka zdjęć…)

A mimo to, jakoś nie wczułem się w klimat. Grupa – OK (nawet bardzo), ale w samym mieście nie znalazłem niczego, co by przyciągnęło moją uwagę. Nawet pomimo tego, że Maciek przeciągnął nas przez podwórka (zapomniane przez architektów)

Zapomniane i pełne sprzeczności zakamarki Kołobrzegu

aż na dach hotelu (dach sam w sobie zasługuje na osobny plener, co ładnie pokazały na swoich zdjęciach nasze dziewczyny).

Niezwykły dach 5-cio gwiazdkowego hotelu

Pewnie nie nadaję się na takie zorganizowane spacery po mieście, a może to nie był mój dzień. Tym bardziej, że inni pokazali z tego spaceru całkiem zaskakujące i niebanalne zdjęcia…

Mimo tej mojej osobistej niedyspozycji, spacer uważam za

BARDZO INSPIRUJĄCY

Przede wszystkim ze względu na ludzi. Naprawdę rewelacyjnych przedstawicieli naszego kolorowego (czasem czarno-białego) światka fotografii. Obyśmy mogli częściej w czymś takim uczestniczyć.

Jedna jeszcze rzecz zasługuje na SPECJALNE PODKREŚLENIE – KGP (w sile 4 osoby) stanowiło niemal połowę całej grupy (liczącej w sumie 10, a w porywach – 11 osób)

To chyba dobrze świadczy o nas i naszym zaangażowaniu…

Niestety – ograniczenia tego miejsca każą mi w tym miejscu skończyć swoje wspominki, choć temat zasługuje na znacznie szersze potraktowanie.

Alex

[mckornik]

Kaźmierz, 21.07.2009

Wynurzeń zakręconego fotografa ciąg dalszy….

Czyli – co mnie kręci…

Chyba czas najwyższy napisać, co MNIE kręci w fotografii… (i nie tylko)…

Ale najpierw będę się chwalił… W końcu nikt inny za mnie tego nie zrobi…

SŁOWO

Uwielbiam słowo. Może dlatego, że w Biblii ciałem się stało ?? A może dlatego, że potrafi więcej znaczyć, niż tysiące obrazów ??

We wczesnej młodości pochłaniałem setki książek. I wyobrażałem sobie opisane sytuacje. Ze szczegółami. Nawet takimi, których autor nie przewidział.

Lubię pisać – to chyba nawet zaczyna być widać…. Słowem można zbudować sytuację nawet bardziej, niż obrazem. Słowo czasem wyjaśnia niejasny obraz, nadaje nowy sens wieloznacznemu zdjęciu, spaja w jedną całość pozornie różne obrazy. Słowo potrafi uzupełnić obraz, a obraz bywa uzupełnieniem słowa.

Dawno, dawno temu pisałem opowiadania.. właściwie jedno… dość długie… Potem innym zdobyłem główną nagrodę gazety „Świat Młodych” i wyróżnienie w miesięczniku „Kwazar”, ale to pierwsze do mnie wraca na różne sposoby.

Czasem słowo potrafi ożywać i ożywiać – na przykład jako skrypty w HTML, PHP i MYSQL… ostatecznie w BASIC-u.

Słowo to POTĘGA, szczególnie w powiązaniu z obrazem…

Pokazał mi to nie kto inny, lecz McKornik właśnie… po moim pseudo fotoreportarzu z Lublina.

Powiedział, niczym biblijny Jahwe – to jest dobre. A ja poczułem się w czymś dobry. Nigdy potem niczego równie fajnego nie zrobiłem, ale w tym właśnie poczułem się dobrze – w komentowaniu rzeczywistości.

O ile całe KGP ma za hasło „wywołujemy skojarzenia”, o tyle ja sam poczułem się dobrze „edytując rzeczywistość”. Lubię dokumentować rzeczywistość, ale jeszcze bardziej lubię ją komentować. Nadawać nowe znaczenia, nowe perspektywy…

Nie jestem dobry technicznie i nawet nie zamierzam zmierzać w tym kierunku – to znaczy – chciałbym. Ale nie kręci mnie to bardziej, niż SŁOWO. Jeśli obraz zastąpi słowo, to byłaby sytuacja idealna. Na razie – słowem dobudowuję protezy obrazu (co poniekąd zbieżne jest z moim ortopedycznym wykształceniem)

Lubię imprezy – dokumentuję zachowania, specyficzne momenty, aluzje, sytuacje – więcej, niż słowa, krótsze i szybsze, niż opis.

Uwielbiam też chmury – jest w nich tyle subtelności, aluzji, niedopowiedzeń i obietnic. A jednocześnie grozy i potęgi. Płyną sobie majestatycznie od minus nieskończoności do plus nieskończoności. Albo na odwrót.

Do szczęścia brakuje mi jeszcze zdjęć najzupełniej NIEWYMOWNYCH – aktów, które chciałbym tworzyć. Nagości, która nie da się opowiedzieć, czy choćby słowami zasugerować. Piękno kobiecego ciała, niedopowiedzenia, aluzje – trochę jakby poezja, w której nigdy nie czułem się mocny, choć mocno próbowałem… Moja słowna poezja była do tej pory raczej aluzyjnym dokumentem. Może w fotografii będzie podobnie ??

A poza fotografią ? Szukam swojego miejsca na Ziemi, swojego celu i jakiejś głębi w samym sobie. Stąd zapewne moje zainteresowania parapsychologią, tajemnicami, starożytnością i kosmosem.

I to chyba tyle na dzisiaj. Następnym razem postaram się opowiedzieć o naszym Foto Łoku w Kołobrzegu.