Wszystkim osobom, które włączyły się w to przedsięwzięcie serdecznie dziękujemy i już zapraszamy na sesje zdjęciowe .

Zobacz zdjęcia – stacja kolejowa – Kaźmierz WKP

ps

zdjęcia z remontu magazynu przy stacji PKP Kaźmierz

I to były duże kontrasty – każdy widział to inaczej – dla jednych jeden kontrast nie był kontrastem dla innych był – generalnie warsztaty były bardzo kontrastowe

A co komu się udało zrobić – zobaczycie w galerii grupy.

Z kolei Kinga dostarczyła nam fantastyczne kostiumy. Trzeba dodać, że Kinga jest absolwentką poznańskiej Akademii Sztuk Pięknych,  na kierunku scenografia, specjalność projektowanie ubioru.

Tym razem to była czysta zabawa …… dwie godziny przebierania się i fotografowania. Ustawiania tła, które od czasu do czasu przewracał wiatr, celowania blendą w taki sposób, żeby oświetlała modela czy modelkę, ale jednocześnie go nie raziła. Nie przykładaliśmy się specjalnie do kwestii technicznych. Chcieliśmy po porostu poczuć atmosferę plenerowego studia.

Skład: Słowiki (w komplecie), Fran, Jamajka, Grzanka, Żywalesiu, Admin oraz Kinga i Bartek vel Stefan (pierwszy raz na plenerze KGP) no i ja piszący te słowa.

mckornik

Zobacz zdjęcia z sesji fotograficznej pt. fotografia portretowa

.

Temat pleneru – zdjęcia studyjne i portretowe.

Kaźmierz 29.07.2009

Anonsując w moim poprzednim wpisie całą masę tematów trochę się rozpędziłem …

Będzie tylko o portrecie takim, jakim chciałbym sam mieć i umieć zrobić. No, może jeszcze zmieszczę coś o świetle…

Oglądam wiele zdjęć portretowych w sieci. Wiele z nich jest naprawdę pięknych. Zastanawiam się – dlaczego. Co sprawia, że portret przemawia ?

Jest w KGP ktoś, kto o portrecie wie znacznie więcej, niż ja – to Roman K.  Jego portrety mają wiele z „tego czegoś”, czego portretom potrzeba.

Ale to mój felieton i

moja wizja portretu

Na pewno nie ma dobrego portretu bez dobrego światła. Dobre światło to takie, które oświetla modela w miarę równomiernie, nie uwydatnia worków pod oczami i nie powoduje efektu „świecącego nosa”. To takie światło, w którym ani cienie, ani blaski nie uzyskują przewagi.

Takie światło najłatwiej zapewnić sobie w atelier. Ale można też w plenerze – za pomocą blendy, parasolki, czy dodatkowej lampy.

Oczywiście pomijam eksperymenty typu „low key” (przewagę mają cienie, a sylwetka rysowana jest nielicznymi przebłyskami światła), czy „high key” (tu z kolei wszystko jest bardzo jasne, a postać rysowana jest nielicznymi cieniami) – to tematy na osobną zabawę aparatem i słowem.

Jeśli już jesteśmy przy świetle – słońce jest w miarę neutralne. Podobnie lampa błyskowa i oświetlenie studyjne. Ale już oświetlenie jarzeniowe (jarzeniówki i żarówki energooszczędne) jest ewidentnie niebieskie, a zwykłe żarówki – żółte. O ile fotografujemy przy jednym typie światła, da się z tym jeszcze coś zrobić (choćby balansem bieli aparatu lub aplikacji, w której obrabiamy zdjęcie). Jeśli jednak na planie wymieszamy rodzaje światła (a zdarzyło mi się to) – KASZANA. Pół portretu jest żółte, a pół niebieskie. I nic się z tym już nie da zrobić…

Wreszcie nadchodzi

obróbka

To, co mnie najbardziej kręci.

Dobrze zrobione, ostre i kontrastowe zdjęcie ma jedną wielką wadę – bezlitośnie pokazuje każde przebarwienie skóry, każdą skazę, każdą zmarszczkę. I choć zdjęcie można uznać za udane pod kątem oświetlenia, to jednak nie jest to prawdziwy portret – pokazuje zbyt wiele prawdy o naszym modelu. A powinien upiększać…

Dlatego staram się twarz minimalnie rozmywać (może być gotowa opcja „rozmycie”, ale ja wolę retusz opisany jako „rozsmarowanie” – pozwalający rozmywać dowolne punkty z dowolnie wybraną siłą).

Jedyną częścią twarzy, której nie rozmywam, są oczy. Je z kolei dodatkowo wyostrzam. Są przecież – wedle poetów – zwierciadłem duszy.

To oczywiście nie jest żaden poradnik, czy tutorial. Sam dopiero uczę się tej trudnej sztuki (co mnie bardzo kręci). Ale chciałbym umieć pokazać wewnętrzne piękno modelki, czy modela, a nie tylko zewnętrzne. I powoli zaczynam rozumieć, o co w tym biega. A technika zdjęcia ma w tym przypadku niebagatelne znaczenie…

Alex