Kaźmierz 22.07.2009

Długo nie mogłem zrozumieć,

O CO WŁAŚCIWIE CHODZI ?

Skoro to – jak mi w końcu mądrzejsi ode mnie wytłumaczyli – PLENER fotograficzny, to po co zaraz robić takie halo ?? Dwa, a nawet trzy razy w miesiącu wychodzimy na plenery i jakoś nikt hałasu o to nie robi. W każdym razie nie aż taki…

I znowu musieli mi tłumaczyć (Czy ja jakiś ciemny jestem ? Niekumaty ?), że to

OGÓLNOŚWIATOWY SPACER FOTOGRAFICZNY

podczas którego na całym świecie o zbliżonej porze wychodzą w plener dziesiątki, a może nawet setki tysięcy ludzi.

O ! To już jest naprawdę dobry powód do hałasu.

Na czymś takim z całą pewnością warto się pokazać !!

świat widziany dwutorowo...

I co z tego, skoro akurat w TYM terminie miałem być w zupełnie innym miejscu ? Nie tylko ja. Jeszcze Słowiczek, Jamajka i Admin.

W innym, ale… właściwie razem (Słowiczek, Admin i ja z jednej, a Jamajka – z drugiej strony). I do tego przysłowiowy „rzut beretem” od Kołobrzegu. Co było dalej – nietrudno się domyślić…

NA MIEJSCU

poznaliśmy ciekawych ludzi. Artystów – rzec by można. Ale – co nam, zrzeszonym w KGP, wydało się absolutnie NIEDORZECZNE – nie współpracujących ze sobą w żaden sposób !

Chyba każde z naszej czwórki zadało to pytanie „tubylcom” – czy chodzicie razem na plenery ?

Oni nie chodzą razem ! Każde z nich działa samodzielnie i.. samotnie. DZIWNE… Choć może indywidualności wolą indywidualne działanie (indywidua niby też, ale zazwyczaj z gorszym skutkiem…)

Każde z nich jednak posiada jakiś swój dorobek, którym chwali się (całkiem zasłużenie) w sieci. I myślę, że

WARTO ZOBACZYĆ

ich strony: Maciek – prowodyr PW w Kołobrzegu, Człowiek Legenda – zgryźliwy, ale wielce utalentowany Canonik, Wiesiek – fotograf kablowy, Karol – fotograf prasowy, Adam – analog (on naprawdę fotografuje wyłącznie na filmach !! Ale za to jak !) i jeszcze Marzena z Sarbinowa (niestety – na swojej stronie pokazuje jedynie pokoje do wynajęcia).

[za linki dziękuję Jamajce, która je skrupulatnie zebrała i obdarowała wszystkich naszym linkiem]

ATMOSFERA

od pierwszej chwili była doskonała. Mimo że widzieliśmy ludzi po raz pierwszy (i pewnie także ostatni) w życiu – nie było żadnego dystansu, czy prób pokazania, kto tu naprawdę wie, co robi.

Doskonała była także ta związana z warunkami atmosferycznymi – mieliśmy naprawdę ładne niebo i równo rozkładające się światło (co nie przeszkodziło mi przepalić kilka zdjęć…)

A mimo to, jakoś nie wczułem się w klimat. Grupa – OK (nawet bardzo), ale w samym mieście nie znalazłem niczego, co by przyciągnęło moją uwagę. Nawet pomimo tego, że Maciek przeciągnął nas przez podwórka (zapomniane przez architektów)

Zapomniane i pełne sprzeczności zakamarki Kołobrzegu

aż na dach hotelu (dach sam w sobie zasługuje na osobny plener, co ładnie pokazały na swoich zdjęciach nasze dziewczyny).

Niezwykły dach 5-cio gwiazdkowego hotelu

Pewnie nie nadaję się na takie zorganizowane spacery po mieście, a może to nie był mój dzień. Tym bardziej, że inni pokazali z tego spaceru całkiem zaskakujące i niebanalne zdjęcia…

Mimo tej mojej osobistej niedyspozycji, spacer uważam za

BARDZO INSPIRUJĄCY

Przede wszystkim ze względu na ludzi. Naprawdę rewelacyjnych przedstawicieli naszego kolorowego (czasem czarno-białego) światka fotografii. Obyśmy mogli częściej w czymś takim uczestniczyć.

Jedna jeszcze rzecz zasługuje na SPECJALNE PODKREŚLENIE – KGP (w sile 4 osoby) stanowiło niemal połowę całej grupy (liczącej w sumie 10, a w porywach – 11 osób)

To chyba dobrze świadczy o nas i naszym zaangażowaniu…

Niestety – ograniczenia tego miejsca każą mi w tym miejscu skończyć swoje wspominki, choć temat zasługuje na znacznie szersze potraktowanie.

Alex

[mckornik]

Kaźmierz, 21.07.2009

Wynurzeń zakręconego fotografa ciąg dalszy….

Czyli – co mnie kręci…

Chyba czas najwyższy napisać, co MNIE kręci w fotografii… (i nie tylko)…

Ale najpierw będę się chwalił… W końcu nikt inny za mnie tego nie zrobi…

SŁOWO

Uwielbiam słowo. Może dlatego, że w Biblii ciałem się stało ?? A może dlatego, że potrafi więcej znaczyć, niż tysiące obrazów ??

We wczesnej młodości pochłaniałem setki książek. I wyobrażałem sobie opisane sytuacje. Ze szczegółami. Nawet takimi, których autor nie przewidział.

Lubię pisać – to chyba nawet zaczyna być widać…. Słowem można zbudować sytuację nawet bardziej, niż obrazem. Słowo czasem wyjaśnia niejasny obraz, nadaje nowy sens wieloznacznemu zdjęciu, spaja w jedną całość pozornie różne obrazy. Słowo potrafi uzupełnić obraz, a obraz bywa uzupełnieniem słowa.

Dawno, dawno temu pisałem opowiadania.. właściwie jedno… dość długie… Potem innym zdobyłem główną nagrodę gazety „Świat Młodych” i wyróżnienie w miesięczniku „Kwazar”, ale to pierwsze do mnie wraca na różne sposoby.

Czasem słowo potrafi ożywać i ożywiać – na przykład jako skrypty w HTML, PHP i MYSQL… ostatecznie w BASIC-u.

Słowo to POTĘGA, szczególnie w powiązaniu z obrazem…

Pokazał mi to nie kto inny, lecz McKornik właśnie… po moim pseudo fotoreportarzu z Lublina.

Powiedział, niczym biblijny Jahwe – to jest dobre. A ja poczułem się w czymś dobry. Nigdy potem niczego równie fajnego nie zrobiłem, ale w tym właśnie poczułem się dobrze – w komentowaniu rzeczywistości.

O ile całe KGP ma za hasło „wywołujemy skojarzenia”, o tyle ja sam poczułem się dobrze „edytując rzeczywistość”. Lubię dokumentować rzeczywistość, ale jeszcze bardziej lubię ją komentować. Nadawać nowe znaczenia, nowe perspektywy…

Nie jestem dobry technicznie i nawet nie zamierzam zmierzać w tym kierunku – to znaczy – chciałbym. Ale nie kręci mnie to bardziej, niż SŁOWO. Jeśli obraz zastąpi słowo, to byłaby sytuacja idealna. Na razie – słowem dobudowuję protezy obrazu (co poniekąd zbieżne jest z moim ortopedycznym wykształceniem)

Lubię imprezy – dokumentuję zachowania, specyficzne momenty, aluzje, sytuacje – więcej, niż słowa, krótsze i szybsze, niż opis.

Uwielbiam też chmury – jest w nich tyle subtelności, aluzji, niedopowiedzeń i obietnic. A jednocześnie grozy i potęgi. Płyną sobie majestatycznie od minus nieskończoności do plus nieskończoności. Albo na odwrót.

Do szczęścia brakuje mi jeszcze zdjęć najzupełniej NIEWYMOWNYCH – aktów, które chciałbym tworzyć. Nagości, która nie da się opowiedzieć, czy choćby słowami zasugerować. Piękno kobiecego ciała, niedopowiedzenia, aluzje – trochę jakby poezja, w której nigdy nie czułem się mocny, choć mocno próbowałem… Moja słowna poezja była do tej pory raczej aluzyjnym dokumentem. Może w fotografii będzie podobnie ??

A poza fotografią ? Szukam swojego miejsca na Ziemi, swojego celu i jakiejś głębi w samym sobie. Stąd zapewne moje zainteresowania parapsychologią, tajemnicami, starożytnością i kosmosem.

I to chyba tyle na dzisiaj. Następnym razem postaram się opowiedzieć o naszym Foto Łoku w Kołobrzegu.

Miejsce: leśna polana pod Sierakowem nad j. Jaroszewskim
Czas: 22-24 maja 2009
Uczestnicy: KGP z rodzinami czyli 22 osoby!

Skojarzenia:

Dzieci - szt. 9 śmigały od rana do wieczora po polanie, prawie nic nie
jadły, dobrze się bawiły, na spanie szkoda było czasu

Grillowanie
- piątek wieczór – wielkie żarcie + trochę ruchu (znaczy tańce) + % = 3 osoby wstały skoro świt i poszły w plener
- sobota wieczór – wielkie żarcie + % – tańczyć już się
nie chciało = 1 osoba poszła w plener – oczywiście Mckornik wstał i poszedł… ma to już we krwi

Plenery - nie tylko 2 poranne, ale jeszcze 2 wyprawy na łodzie (z czego
jedna bez korka z obciążeniem ponad normę); również wyprawa na punkt widokowy i do rezerwatu buków.

Gra - kilku naszych sportowców z ekipy wzniosło się na wyżyny tzn ponad siatkę i pokazali na co ich stać, piłka w grze, wyskoki na boki były dobrym tematem do fotografowania.

Parasol, blenda, drzewo – czyli kilka ostrych zrywów Romana K.

ps
Zobacz wszystkie zdjęcia jakie zrobiliśmy w Sierakowie.