KGP – http://forum.kazmierz.com.pl/gallery/thumbnails.php?album=494
SZOK – http://foto.szok.info.pl/thumbnails-64.html

ps

zdjęcia z remontu magazynu przy stacji PKP Kaźmierz

Mieszkańcy Wronek uwiecznieni przez Artura czyli Wronczan portret własny .

Zapraszam

Potem ruszyliśmy pod górę. Warto było się wspinać, bo z jej szczytu roztaczał się wspaniały widok na wrzosowe wydmy – największy kompleks wydm wśród lądowych Europy. Wydmy te stanowią pas przeciwpożarowy. Ma on długości 9 km a jego szerokość waha się od 50 do 100 m, co daje łączną powierzchnię 27 ha. Mega dużo wrzosów.

Ale jak już weszliśmy na szczyt to każdy znalazł sobie miejsce i pod pozorem robienia zdjęć makro dochodził do siebie po wspinaczce pod 50m górę. Z resztą zobaczcie sami.

I na koniec grupowe zdjęcie z pleneru

podsumowanie
Galeria z pleneru WRZOSOWE WYDMY ( leśnictwo Gogolice i Smolarnia, Obręb Bucharzewo).
Wydmy rozciągają się od Jeziora Chojno i Kłuchówiec do miejscowości Gogolice.

Z pewnością niektórym z Was przyda się on bardziej, niż esej o prawdach (o czym następnym razem)

W życiu każdego zaangażowanego fotografa przychdzi taki moment, kiedy zobowiązuje się on do rzeczy, nad którymi nie ma bezpośredniej kontroli. Kiedy próbuje zebrać w jednym miejscu kilka różnych osobowości – fotografów, modelki, asystę… I to nie w swoim własnym miejscu.

Tak właśnie zdarzyło mi się ostatnio. Mam modelkę. Wybrałem 3 fotografów z większego grona. Zorganizowałem makijażystki i stylistkę. Dograłem studio.

I kiedy już wszystko wydawało się dopięte na ostatni guzik… zaczęło się pruć…

Okazało się, że zbyt wiele rzeczy niezależnych ode mnie przyjąłem za pewnik. Okazało się, że radzę sobie tylko z jedną niewiadomą (brak niewiadomych mnie rozleniwia, a więcej, niż jedna – paraliżuje). Okazuje się, że tak prosta rzecz, jak fotografia, potrafi rozłożyć na łopatki nawet najbardziej misterny plan.

Okazało się, że nie jestem dobrym koordynatorem. A może tylko jestem zbytnim optymistą. Pewne kwestie organizacyjne – na pozór proste i oczywiste – zaczęły mnie przerastać.

Gdzieś obok mojego zamiłowania do fotografii i obok mojego biurwizmu pojawiły się zupełnie nowe problemy. Zupełnie nowe.

Nie wystarczają już bardzo szerokie znajomości, ciężka praca socjologiczno-społeczna na rzecz pozyskiwania nowych modelek i nabyte umiejętności fotograficzne (wrodzonych nigdy nie miałem). Brakuje czegoś jeszcze. Brakuje zmysłu organizacji przestrzennej, wielowymiarowej.

Wziąłem sobie na łeb więcej, niż potrafię ogarnąć….

I wiecie co ? Doprowadzę to do szczęśliwego końca. I jeszcze będę się z tego śmiał. I jeszcze będę z tego dumny.

Ta sesja się odbędzie i będzie NIESAMOWITA. I następne też. Choćbym miał spuchnąć, a nawet zdechnąć. Bo to MNIE KRĘCI.

Kornik mnie tego nauczył – nie ważne, czego się ludzie spodziewają. Ważne, żebyś osiągnął to, co chcesz. I żeby oni też osiągnęli to samo. Trzy razy się potkniesz, glebę zliczysz i pośmiewisko powszechne, ale w końcu dojdziesz… choćby i na Golgotę… ale dojdziesz. Tylko trzeba koncentracji. Skupienia na tym, gdzie chcesz dojść.

Nie bez przyczyny KGP ma już za sobą wystawę fotograficzną, publikacje w prasie i materiał filmowy.

UPÓR i koncentracja – to rzeczy, które prowadzą tylko na przód. Tylko do celu….

Nawet takich niekonsekwentnych wariatów, jak ja.

Za tydzień będę miał taką sesję zdjeciową, o jakiej marzyłem pół życia. A Wy ??

„Wywiad” został nagrany przez Telewizję Kablową Szamotuły i chyba jeszcze w tym tygodniu można go jeszcze zobaczyć. Bardzo dziękujemy panu Wojciechowi Gawrońskiemu za nagranie i udostępnienie materiału.

Zapraszamy do obejrzenia reportażu z członkami grupy.

Część pierwsza – początki grupy fotograficznej w Kaźmierzu

Część druga – członkowie grupy

Część trzecia – Worldwide Photowalk 2009

Zobacz  fotografie Aluap oraz zdjęcia zrobione przez Stefana

ps.

Cała historia KGP

Zaczęło sie marnie – Stefan kierowca zaspał wschodzące słoneczko uciekło, trochę błądziliśmy zanim udało nam sie trafić do lini brzegowej. Z opresji uratowała nas Aluap. Odwiedzilismy 4 miejsca: łąki – moczary, plażę i dwie przystanie. Fociliśmy głównie ptaki wodne, łodzie, jachty i rybaków. Podsumowując plener udał się znakomicie, pewnie dzięki tym małym wpadkom, a na przystawkę Aluap przygotowała super przekąski – dzięki. Zobacz wszystkie zdjęcia z pleneru

jamajka

Z kolei Kinga dostarczyła nam fantastyczne kostiumy. Trzeba dodać, że Kinga jest absolwentką poznańskiej Akademii Sztuk Pięknych,  na kierunku scenografia, specjalność projektowanie ubioru.

Tym razem to była czysta zabawa …… dwie godziny przebierania się i fotografowania. Ustawiania tła, które od czasu do czasu przewracał wiatr, celowania blendą w taki sposób, żeby oświetlała modela czy modelkę, ale jednocześnie go nie raziła. Nie przykładaliśmy się specjalnie do kwestii technicznych. Chcieliśmy po porostu poczuć atmosferę plenerowego studia.

Skład: Słowiki (w komplecie), Fran, Jamajka, Grzanka, Żywalesiu, Admin oraz Kinga i Bartek vel Stefan (pierwszy raz na plenerze KGP) no i ja piszący te słowa.

mckornik

Zobacz zdjęcia z sesji fotograficznej pt. fotografia portretowa

.

Kaźmierz 29.07.2009

Anonsując w moim poprzednim wpisie całą masę tematów trochę się rozpędziłem …

Będzie tylko o portrecie takim, jakim chciałbym sam mieć i umieć zrobić. No, może jeszcze zmieszczę coś o świetle…

Oglądam wiele zdjęć portretowych w sieci. Wiele z nich jest naprawdę pięknych. Zastanawiam się – dlaczego. Co sprawia, że portret przemawia ?

Jest w KGP ktoś, kto o portrecie wie znacznie więcej, niż ja – to Roman K.  Jego portrety mają wiele z „tego czegoś”, czego portretom potrzeba.

Ale to mój felieton i

moja wizja portretu

Na pewno nie ma dobrego portretu bez dobrego światła. Dobre światło to takie, które oświetla modela w miarę równomiernie, nie uwydatnia worków pod oczami i nie powoduje efektu „świecącego nosa”. To takie światło, w którym ani cienie, ani blaski nie uzyskują przewagi.

Takie światło najłatwiej zapewnić sobie w atelier. Ale można też w plenerze – za pomocą blendy, parasolki, czy dodatkowej lampy.

Oczywiście pomijam eksperymenty typu „low key” (przewagę mają cienie, a sylwetka rysowana jest nielicznymi przebłyskami światła), czy „high key” (tu z kolei wszystko jest bardzo jasne, a postać rysowana jest nielicznymi cieniami) – to tematy na osobną zabawę aparatem i słowem.

Jeśli już jesteśmy przy świetle – słońce jest w miarę neutralne. Podobnie lampa błyskowa i oświetlenie studyjne. Ale już oświetlenie jarzeniowe (jarzeniówki i żarówki energooszczędne) jest ewidentnie niebieskie, a zwykłe żarówki – żółte. O ile fotografujemy przy jednym typie światła, da się z tym jeszcze coś zrobić (choćby balansem bieli aparatu lub aplikacji, w której obrabiamy zdjęcie). Jeśli jednak na planie wymieszamy rodzaje światła (a zdarzyło mi się to) – KASZANA. Pół portretu jest żółte, a pół niebieskie. I nic się z tym już nie da zrobić…

Wreszcie nadchodzi

obróbka

To, co mnie najbardziej kręci.

Dobrze zrobione, ostre i kontrastowe zdjęcie ma jedną wielką wadę – bezlitośnie pokazuje każde przebarwienie skóry, każdą skazę, każdą zmarszczkę. I choć zdjęcie można uznać za udane pod kątem oświetlenia, to jednak nie jest to prawdziwy portret – pokazuje zbyt wiele prawdy o naszym modelu. A powinien upiększać…

Dlatego staram się twarz minimalnie rozmywać (może być gotowa opcja „rozmycie”, ale ja wolę retusz opisany jako „rozsmarowanie” – pozwalający rozmywać dowolne punkty z dowolnie wybraną siłą).

Jedyną częścią twarzy, której nie rozmywam, są oczy. Je z kolei dodatkowo wyostrzam. Są przecież – wedle poetów – zwierciadłem duszy.

To oczywiście nie jest żaden poradnik, czy tutorial. Sam dopiero uczę się tej trudnej sztuki (co mnie bardzo kręci). Ale chciałbym umieć pokazać wewnętrzne piękno modelki, czy modela, a nie tylko zewnętrzne. I powoli zaczynam rozumieć, o co w tym biega. A technika zdjęcia ma w tym przypadku niebagatelne znaczenie…

Alex

Plan zakładał sesję zdjęciową w okolicach rynku oraz w drodze powrotnej w Posadowe.

Jak widać na załączonym zdjęciu o 7:25 byliśmy już na stanowiskach. Dobrze, że nikt nie rejestrował trasy przejazdu do Lwówka GPSem, bo znowu by wyszło, że jakieś Mi-10 naruszyły naszą przestrzeń powietrzną.

Rynek w Lwówku jest bardzo ciekawy i bardzo duży. Wyłożony jest wiecznym brukiem, tzn. XV-wiecznym brukiem.

Każdy kręcił się po miasteczku. Tylko Romanowi brakowało weny. Przyfocił fontannę i kwietnik i resztę czasu spędził siedząc na przystanku autobusowym. Musiał się oszczędzać w końcu miał jeszcze dzisiaj do zrobienia sesję zdjęciową w plenerze .

Po dokładnym sfotografowaniu bruku, kamienic i detali bram pojechaliśmy do Konina, aby obejrzeć park i pałac. Na koniec Roman K. – nasz portrecista wykonał grupowe zdjęcie. Uważni obserwatorzy zauważyli za pewne nową twarz. Aluap była na Photo Walku … czy muszę tłumaczyć dalej …

Wkrótce dodam mini galerię – a na razie zapraszam do Arnetu – gdzie są wszystkie zdjęcia z Lwówka i Konina.

Uwagi i komentarze mile widziane.

[mckornik]